Dur brzuszny i Dur rzekomy – powodowane są odpowiednio przez bakterie Salmonella Typhi oraz Salmonella Paratyphi A, B i C. Przypadki duru mogą wystąpić na całym świecie, choć najczęściej zachorowania odnotowuje się w krajach o niskim standardzie życia i na terenach o złym stanie sanitarno-higienicznym.Do zakażenia bakteriami wywołującymi dur brzuszny lub rzekomy dochodzi w wyniku spożycia wody lub żywności zanieczyszczonych wydalinami zakażonych ludzi lub też, w przypadku duru rzekomego B, zwierząt. Pierwsze objawy duru brzusznego pojawiają się w okresie od 1 tygodnia do 3 tygodni od momentu kontaktu z czynnikiem zakaźnym i są to: gorączka, bezsenność, bóle głowy, bóle mięśniowe, złe samopoczucie, biegunka lub zaparcia. Ponadto na skórze tułowia może pojawić się wysypka (tzw. różyczka durowa), a także możliwe są objawy ze strony innych układów np. oddechowego i krążenia. W przypadku duru rzekomego objawy chorobowe i okres wylęgania choroby są podobne jak w durze brzusznym, częściej jednak występują zakażenia bezobjawowe oraz postacie o lekkim przebiegu i objawach nieżytu żołądkowo-jelitowego. Część osób zakażonych po przechorowaniu duru brzusznego lub duru rzekomego, zostaje dożywotnio bezobjawowymi nosicielami pałeczek Salmonella typhi lub Salmonella paratyphi.

  • Informacje

XXXI Światowe Dni Młodzieży odbędą się w Krakowie w dniach 26-31 lipca 2016 roku. Poprzedzą je Dni Diecezjalne 20-25 lipca 2016 roku, zaplanowane na terenie całej Polski.

W województwie pomorskim pielgrzymów gościć będą: Archidiecezja Gdańska, Diecezja Pelplińska, Diecezja Koszalińsko - Kołobrzeska.

Materiały informacyjne dotyczące Światowych Dni Młodzieży

Ulotka informacyjno-edukacyjna dla pielgrzymów, wersja w języku:

pdf polskim (1.98 MB)

pdf angielskim (1.79 MB)

pdf francuskim (2.01 MB)

pdf hiszpańskim (1.90 MB)

pdf niemieckim (2.08 MB)

pdf portugalskim (1.80 MB)

pdf rosyjskim (2.08 MB)

pdf ukraińskim (2.04 MB)

pdf włoskim (1.93 MB)

pdf 5 kroków do bezpiecznej żywności (125 KB)

  • Informacje

 

Podczas wypoczynku letniego często jesteśmy świadkami występowania gwałtownego zjawiska pogodowego jakim są burze. Burzom zazwyczaj towarzyszą min. wyładowania atmosferyczne (pioruny), silny i porywisty wiatr, ulewne deszcze, opady gradu.

Oto kilka podstawowych zasad jak zachować się podczas burzy

  1. Przebywając na zewnątrz podczas burzy, należy pamiętać aby nie być najwyższym punktem w swojej okolicy, gdyż wysokie punkty ściągają pioruny. Nie należy szukać schronienia pod drzewami, masztami antenowymi, latarniami, itp.
  2. Jeżeli zbliża się burza należy poszukać schronienia w budynku, jaskini, wąwozie lub udać się do nisko położonego miejsca. Należy unikać wzniesień i szczytów gór. Będąc w górach, należy jak najszybciej schodzić w dół, udać się do najbliższego schroniska i tam czekać na poprawę pogody .
  3. Będąc podczas burzy na otwartej przestrzeni np. pole, łąka, należy kucnąć, mieć maksymalnie zbliżone do siebie stopy, nie należy biec, stawiać dużych kroków. Jeśli piorun trafi w niedalekiej odległości to takie postepowanie zminimalizuje skutki oddziaływania napięcia krokowego. (napięcie elektryczne, które może powstać pomiędzy dwoma punktami i które są oddalone od siebie na odległość od 0.5 do 1.0 m czyli w odległości jednego kroku, źródło: http://encyklopedia.pwn.pl)
  4. Bezpiecznym miejscem podczas burzy jest samochód, którego metalowa obudowa tworzy tzw. klatkę Faradaya. Dzięki czemu prąd spłynie na zewnątrz karoserii i nie przeniknie do wnętrza samochodu.
  5. Nie należy rozmawiać przez telefon stacjonarny oraz nie należy korzystać z urządzeń elektrycznych podłączonych do instalacji. W przypadku, gdy piorun uderzy w linie energetyczną, impuls elektryczny może przemieścić się do odbiornika.
  6. Zaleca się unikania prowadzenia rozmów przez telefon komórkowy.
  7. Będąc nad akwenami wodnymi należy jak najszybciej dopłynąć do brzegu i znaleźć bezpieczne schronienie np. w przystani. Woda jest dobrym przewodnikiem elektrycznym, co sprawia, że ładunek elektryczny pozostaje na powierzchni więc w przypadku uderzenia pioruna w taflę wody, będąc na brzegu, unikniemy porażenia oraz będziemy bezpieczni gdy pojawi się wiatr szkwałowy, który często towarzyszy burzy.
  8. Podczas wędkowania, gdy nadciąga burza, wędki należy zwinąć i położyć na ziemi, nie wolno ich stawiać w pozycji pionowej, wędka jest zbudowana z włókna węglowego, które jest bardzo dobrym przewodnikiem i „przyciąga” pioruny.
  9. Nie należy dotykać metalowych przedmiotów oraz unikać przebywania w ich pobliżu, gdyż przedmioty metalowe doskonale przewodzą prąd.
  • Informacje

Zalecenia higieniczne dla rolników / plantatorów owoców miękkich (truskawki, maliny, porzeczki, borówki) w celu ograniczenia ryzyka zanieczyszczeń mikrobiologicznych owoców na etapie zbioru.

1. Woda stosowana do podlewania nie może być zanieczyszczona fekaliami lub wymiotami ludzkimi.

2. Do nawożenia płodów rolnych nie wolno stosować odchodów ludzkich, ponieważ mogą być one źródłem zanieczyszczenia chorobotwórczymi wirusami, które mogą utrzymywać się nawet przez kilka miesięcy.

3. Pracownicy podczas zbioru muszą mieć zapewniony dostęp do toalet znajdujących się na plantacji lub w pobliżu, np. w domach mieszkalnych, zabudowaniach gospodarczych. Toalety powinny być:

  • umieszczone w niewielkiej odległości od plantacji,
  • w wystarczającej ilości dla zatrudnionych zbieraczy,
  • tak zaprojektowane, żeby zapewniały higieniczne usuwanie odpadów i zanieczyszczeń, tak zaprojektowane, żeby gwarantowały brak możliwości przeciekań do wód gruntowych,
  • utrzymywane w odpowiednich warunkach sanitarnych i dobrym stanie (zapewnione mydło oraz papierowe ręczniki),
  • myte i dezynfekowane zgodnie z przyjętymi procedurami.

4. Zatrudnieni pracownicy przed wejściem na pole, po wyjściu z toalety muszą mieć możliwość umycia rąk mydłem w czystej, bieżącej wodzie i higienicznego ich osuszenia.

5. Osoby z objawami takimi jak: biegunka, wymioty, temperatura, kaszel lub żółtaczka nie mogą przystąpić do pracy.

6. Wyposażenie, sprzęt i opakowania stosowane podczas zbioru powinny być czyste.

7. Pracownicy powinni posiadać czystą odzież.

8. Na plantacji nie powinny przebywać osoby nieupoważnione, w tym dzieci.

9. Pracownicy powinni być przeszkoleni w zakresie higieniczno – sanitarnym.

10. Należy przestrzegać zasad Dobrej Praktyki Higienicznej, Produkcyjnej i Rolniczej.

Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uprzejmie informuje, że wszyscy rolnicy / plantatorzy owoców (np. jabłka, gruszki, śliwki), w tym owoców miękkich a także warzyw (np. ziemniaki, buraki, ogórki, pomidory, seler, por, marchew) oraz zbóż wprowadzający swoje produkty na rynek spożywczy tj. do zakładów produkcji żywności, do skupu owoców lub do sklepu czy do stołówki w ramach dostaw bezpośrednich mają obowiązek złożyć wniosek o wpis do rejestru zakładów nadzorowanych przez właściwego powiatowego inspektora sanitarnego. Powyższy obowiązek wynika z przepisów ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (art. 63 ust. 1 i 2, pkt 1 i 12 oraz art. 64).

W tym celu należy złożyć wniosek o wpis do rejestru zakładów w powiatowej stacji sanitarno- epidemiologicznej.

document Wzór wniosku o wpis zakładu do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej (182 KB)

Za brak złożenia wniosku o wpis do rejestru zakładów Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny ma obowiązek nałożyć karę pieniężną w wysokości od 1000 zł do 5000 zł, zgodnie z art. 104 i art. 103 ust.1 pkt 4 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

 

  • Informacje

Wymagania dotyczące ekshumacji zwłok określają:

  • art.15 ust.1 i art. 21 ust.1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz.U. z 2017, poz. 912.),
  • rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2001r. w sprawie postępowania ze zwłokami i szczątkami ludzkimi (Dz. U. Nr 153, poz.1783),
  • rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 23 marca 2011 r. w sprawie sposobu przechowywania zwłok i szczątków (Dz. U. Nr 75, poz. 405).

Kiedy ekshumacja jest dopuszczalna?

Zgodnie z treścią rozporządzenia w sprawie postępowania ze zwłokami i szczątkami ludzkimi, ekshumacja zwłok jest dopuszczalna w okresie od 16 października do 15 kwietnia i powinna być przeprowadzana we wczesnych godzinach rannych. O terminie ekshumacji należy zawiadomić właściwego terenowo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który sprawuje  nadzór nad ekshumacją.

Kto może żądać przeprowadzenia ekshumacji?

Ekshumacja zwłok i szczątków może być dokonana:

  • na umotywowaną prośbę osób uprawnionych do pochowania zwłok po uzyskaniu zezwolenia właściwego inspektora sanitarnego,
  • na zarządzenie prokuratora lub sądu,
  • na podstawie decyzji właściwego inspektora sanitarnego w razie zajęcia terenu cmentarza na inny cel.

Jak uzyskać zezwolenie na przeprowadzenie ekshumacji?

Aby uzyskać zezwolenie na przeprowadzenie ekshumacji należy złożyć stosowny wniosek (bezpłatny) do właściwego terenowo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego ze względu na miejsce ekshumacji.

document Wniosek o wydanie zezwolenia na ekshumację zwłok/szczątków (plik do pobrania) (20 KB)
 
O zezwolenie na przeprowadzenie ekshumacji może wystąpić uprawniony członek rodziny osoby zmarłej, po uzgodnieniu ze wszystkimi członkami rodziny, którym art. 15 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 10 ust.1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz.U. z 2017, poz. 912.), przyznaje prawo do pochowania zwłok, a mianowicie: 1) pozostały małżonek, 2) krewni zstępni, 3) krewni wstępni, 4) krewni boczni do 4 stopnia pokrewieństwa, 5) powinowaci w linii prostej do 1 stopnia.

Wszelkie informacje dotyczące ekshumacji i przewozu ekshumowanych zwłok są udzielane przez Państwowych Powiatowych Inspektorów Sanitarnych.

  • Informacje

Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny informuje iż, wprowadzone zostały zmiany w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia dotyczącym listy substancji niedozwolonych lub dozwolonych z ograniczeniami do stosowania w kosmetykach oraz znaków graficznych umieszczanych na opakowaniach kosmetyków ( Dz. U. Nr 72, poz. 642 z póżn.zm., zał. nr 2, lp.13 ).

Zmiany dotyczą stosowania nadtlenku wodoru (oraz związków go uwalniających) w produktach kosmetycznych tj. produktach do jamy ustnej w tym płynach do płukania jamy ustnej, pastach do zębów oraz produktach do wybielania zębów, gdzie maksymalne dopuszczalne stężenie nie powinno być wyższe niż 0,1% H2O2 obecnego lub uwolnionego. Istotne jest, iż zgodnie z rozporządzeniem wyroby do wybielania zębów, zawierające w swoim składzie od 0,1 % do 6,0% nadtlenku wodoru mogą być sprzedawane wyłącznie lekarzom stomatologom. Pierwsze stosowanie takiego preparatu powinno odbywać się pod kontrolą stomatologa, dopiero wówczas wyrób może zostać przekazany konsumentowi do dalszego samodzielnego stosowania.

W związku z powyższym Pomorski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny informuje, iż preparaty do wybielania zębów o zawartości nadtlenku wodoru powyżej 6,0% nie powinny znajdować się w obrocie detalicznym i hurtowym, w tym aptekach, zakładach kosmetycznych i gabinetach stomatologicznych, jak również w sprzedaży internetowej oraz na portalach aukcyjnych, gdyż nie spełniają wymagań w/w rozporządzenia.

  • Informacje

Żółta gorączka jest chorobą wirusową, która występuje głównie w rejonach tropikalnych i subtropikalnych Afryki oraz centralnej części Ameryki Południowej. Tam w przeszłości występowały duże ogniska tej choroby. Wirus wywołujący żółtą gorączkę przenoszony jest przez komary, które obok małp i ludzi są jego rezerwuarem. W wyniku ukąszenia komara, u ludzi mogą pojawić się objawy, bądź też zakażenie może przebiegać bezobjawowo. W postaci objawowej okres inkubacji trwa 3–6 dni. Pierwsze objawy to m.in. wysoka gorączka, zaczerwienienie spojówek, dreszcze, osłabienie, anoreksja, nudności, zażółcenie powłok skórnych. Po nich następuje okres remisji (wyciszenia objawów), po którym dochodzi do drugiego wzrost temperatury oraz pojawienia się objawów wynikających z uszkodzenia wątroby i nerek oraz krwawienia (najpierw z przewodu pokarmowego). Około 50% osób zakażonych, u których nastąpi uszkodzenie wątroby, umiera. Nie ma dostępnej specyficznej terapii. Stosowana jest terapia objawowa. Dostępna jest szczepionka, dzięki której u 95% osób zaszczepionych wykształca się oporność. Jest ona rekomendowana wszystkim osobom podróżującym w obszary endemicznego występowania choroby.

źródło: Główny Inspektorat Sanitarny (gis.gov.pl)

  • Informacje

Opracowano na podstawie materiałów CDC z dnia 25 marca 2010 r.

Zapalenie mózgu St. Louis jest chorobą wirusową ludzi i zwierząt. Wirus wywołujący chorobę należy do rodziny Flaviviridae, tej samej co wirusy Zachodniego Nilu, żółtej gorączki oraz Dengi. Choroba występuje głównie na terenie centralnych i wschodnich stanów USA i jest tam notowana od 1930 r. Największa epidemia wystąpiła w 1975 r. w dorzeczu rzek Missisipi i Ohio. W zachodnich prowincjach USA odnotowywane są jedynie pojedyncze zachorowania. Od roku 2005 r. notuje się przypadki zakażeń wirusem zapalenia mózgu St. Louis również w Argentynie, głównie w prowincjach Buenos Aires oraz Cordoba. Do zakażenia wirusem zapalenia mózgu St. Louis dochodzi w wyniku ukąszenia komara (głównie z rodzaju Culex) natomiast rezerwuarem zarazka są dzikie oraz przydomowe ptaki (m.in. wróbel, gołąb, rudzik, modrosójka błękitna). Nie jest możliwe przeniesienie wirusa z człowieka na człowieka poprzez bezpośredni kontakt. Większość przypadków zakażeń wirusem zapalania mózgu St. Louis przebiega bezobjawowo. Jednakże w okresie od 5–15 dni od ukąszenia komara mogą wystąpić objawy charakteryzujące się słabym lub średnim nasileniem i są to najczęściej: gorączka, ból i zawroty głowy, nudności, wymioty, złe samopoczucie oraz uczucie zmęczenia. Niekiedy choroba ma ciężki przebieg i prowadzi do rozwinięcia zapalenia opon mózgowych oraz zapalenia mózgu, którym towarzyszą objawy neurologiczne, takie jak: zawroty głowy, otępienie, drżenia, niestabilność, sztywność karku, bezwład, napady padaczkowe, porażenie ciała, śpiączka. Ryzyko wystąpienia ciężkich zachorowań wzrasta wraz w wiekiem. Przechorowanie infekcji wirusem zapalenia mózgu St. Louis prawdopodobnie prowadzi do powstania odporności na całe życie. Najbardziej narażeni na zakażenie wirusem są ludzie wykonujący prace oraz wypoczywający na świeżym powietrzu o świcie i po zmroku w zagrożonych chorobą rejonach oraz mieszkańcy obszarów o złym stanie sanitarnym. W leczeniu zapalenia mózgu St. Louis nie ma specyficznej terapii. Stosuje się głównie leczenie objawowe. Nie ma też dostępnej szczepionki przeciwko tej chorobie. Główną metodą jej zapobiegania jest zmniejszenie narażenia na ukąszenia komarów. Zaleca się następujące metody zapobiegania ukąszeniom komarów:

  • stosowanie repelentów (środków odstraszających owady);
  • unikanie pór największej aktywności komarów (poranek i wieczór);
  • stosowanie ubrań z długimi rękawami (długie spodnie, koszule z długimi rękawami etc.);
  • zainstalowanie moskitier w oknach i drzwiach.

W celu rozmnażania komary potrafią wykorzystywać nawet najmniejsze ilości wody stojącej, dlatego zaleca się osobom przebywającym na terenach zagrożonych zapobiegać składaniu jaj przez samice komarów w domowych i przydomowych pojemnikach z wodą (doniczki, wazony, wiadra, beczki etc.) poprzez np.: częstą zmianę wody w poidłach dla zwierząt, opróżnianie z wody basenów dla dzieci etc. Ponieważ zapalenie mózgu St. Louis nie występuje w Polsce, choroba stanowi zagrożenie dla osób podróżujących głównie na tereny obu Ameryk (od Kanady aż po Argentynę). Z związku z tym przed każdą podróżą należy zasięgnąć aktualnych informacji na temat występowania zagrożenia i środków zapobiegawczych. W razie zachorowania w trakcie pobytu należy natychmiast poprosić o pomoc lekarską, zaś w przypadku wystąpienia niepokojących objawów po powrocie z ww. rejonów, należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza, informując o przebytej podróży.

źródło: Główny Inspektorat Sanitarny (gis.gov.pl)

  • Informacje

WZW C wywoływane jest przez wirus z rodziny Flaviviridae, który został odkryty w 1989 r. Ludzie są jedynym rezerwuarem tego wirusa. Do zakażenia dochodzi najczęściej poprzez naruszenie ciągłości tkanek i kontakt (uszkodzonej skóry, śluzówek) ze skażoną krwią lub wydzielinami (surowica, sperma, ślina). Ryzyko przeniesienia wirusa z matki na dziecko podczas ciąży wynosi 3–5%, ale przy jednoczesnym zakażeniu matki wirusem HIV może wynosić nawet 15%. Często do zakażeń dochodzi m.in. u narkomanów korzystających z tych samych strzykawek. Istnieje także możliwość przeniesienia wirusa drogą kontaktów seksualnych. Ocenia się, iż wirus zapalenia wątroby zakaża łatwiej niż inne (WZW B, HIV). Przebieg WZW C jest bardziej skryty niż w przypadku pozostałych WZW. Okres inkubacji trwa od 1–5 miesięcy (średnio 7–8 tygodni). Ostra postać występuje u 5–10% osób zakażonych. U około 80% osób zakażonych zakażenie przebiega bezobjawowo pomimo, iż w tym czasie wirus niszczy komórki gospodarza. U 50–75% osób zakażonych pojawiają się przewlekłe następstwa choroby, w tym m.in. przewlekłe zapalenie wątroby, marskość, pierwotny rak wątroby. Przypuszcza się, ze na całym świecie kontakt z wirusem miało 170 milionów ludzi, a około 130 milionów jest przewlekle zakażonych. Sądzi się również, że WZW C jest główną przyczyną raka wątroby w Europie i USA. W tych regionach świata, WZW C jest najczęstszym powodem dokonywania przeszczepów wątroby. Do tej pory nie ma szczepionki przeciwko WZW C. Najlepszą metodą zapobiegania chorobie jest przeprowadzanie badania krwi i organów dawców (w Polsce są to procedury standardowe). Niebagatelne znaczenie ma przestrzeganie zasad właściwego przeprowadzania iniekcji w przychodniach i szpitalach, a także poddawanie krwi i produktów krwiopochodnych procesom inaktywującym wirusa.

źródło: Główny Inspektorat Sanitarny (gis.gov.pl)

  • Informacje

Wirusowe zapalenie wątroby typu B (WZW B) jest chorobą wywoływaną przez wirus B zapalenia wątroby (HBV). Objawy choroby związane są z uszkodzeniem komórek wątroby. WZW B może przebiegać bez symptomatycznych objawów ostrej czy przewlekłej infekcji. Ostra infekcja może przebiegać z objawami o nasileniu średnim do bardzo ciężkiego. U dzieci WZW B przebiega zwykle bezobjawowo z tendencją do przechodzenia w postać przewlekłą, odwrotnie jak u osób w podeszłym wieku, wśród których wskaźnik umieralności z powodu ostrej postaci może sięgać 2%. Przewlekłe zapalenie wątroby (dotyczące >30% dzieci i <5% dorosłych) powodują wysokie ryzyko marskości wątroby (25%) lub raka (5%). Ponadto chorzy ci stanowią rezerwuar wirusa. Nosicielstwo wirusa zwykle utrzymuje się przez całe życie. Okres wylęgania choroby jest dość długi i wynosi przeciętnie 60–90 dni (czasem 6 miesięcy i dłużej). Największe znaczenie dla zakażenia ma naruszenie ciągłości tkanek i kontakt (uszkodzonej skóry, śluzówek) ze skażoną krwią lub wydzielinami ciała (surowicą, spermą, śliną). U noworodków i dzieci istnieje możliwość przeniesienia zakażenia z matki na dziecko w trakcie porodu, a także z zakażonych członków rodziny przebywających we wspólnym gospodarstwie domowym. U młodzieży i osób dorosłych do zakażenia może dojść drogą kontaktów seksualnych lub przez używanie zanieczyszczonych igieł i strzykawek podczas przyjmowania narkotyków. Możliwość zakażenia w trakcie transfuzji lub przyjmowania czynników krwiopochodnych w krajach Unii Europejskiej jest mało prawdopodobna i obecnie niezwykle rzadka. HBV występuje powszechnie na całym świecie. Szacuje się, iż na świecie jest około 280 mln nosicieli wirusa. Szczepienia przeciwko WZW B są aktualnie najbardziej efektywnym sposobem zapobiegania zakażeniu.

źródło: Główny Inspektorat Sanitarny (gis.gov.pl)

  • Informacje

WZW A jest chorobą wywoływaną przez wirus A zapalenia wątroby z rodziny Picornaviridae, który jest odporny na działanie czynników zewnętrznych, tj. temperatura, substancje chemiczne. U osób dorosłych częstym objawem zakażenia HAV jest żółtaczka, której towarzyszą objawy ogólne, tj. gorączka, brak apetytu, nudności, wymioty. Objawy te pojawiają się 2–7 tygodni od momentu zakażenia i mogą trwać nawet przez wiele tygodni. U około 15% pacjentów objawy nawracają lub trwają ciągle nawet przez okres 6–9 miesięcy. U dzieci ponad 90% przypadków zakażenia tym wirusem przebiega bez objawów lub z objawami niespecyficznymi, bez żółtaczki.

Ludzie są jedynym rezerwuarem wirusa wywołującego WZW A, który przenoszony jest głównie drogą pokarmową. Do zakażenia może dojść przez:
   

  • kontakt bezpośredni z zakażonym człowiekiem (np. przeniesienie wirusa poprzez nie umyte po wyjściu z toalety ręce),
  • kontakty seksualne z osoba zakażoną lub chorą,
  • najczęściej poprzez spożycie skażonego pożywienia (np. nie umytych owoców) i skażonej wody.

Osoby zakażone HAV są zakaźne nawet w okresie 2 tygodni przed pojawieniem się u nich pierwszych objawów i około tygodnia (czasem więcej) po ich ustąpieniu. WZW A występuje na całym świecie, dlatego ważne jest unikanie ryzykownych zachowań także w czasie pobytu za granicą. Podstawą w zapobieganiu zakażeniom jest przestrzeganie zasad higieny, także przy przygotowywaniu i spożywaniu posiłków. Nie ma specyficznego leczenia. Dostępna jest natomiast skuteczna szczepionka.

źródło: Główny Inspektorat Sanitarny (gis.gov.pl)

  • Informacje

Przyczyną wścieklizny jest wirus (z rodzaju Lyssavirus). Jest to zoonoza, czyli choroba, która przenosi się ze zwierząt na człowieka. Głównym rezerwuarem wirusa są zwierzęta dzikie i domowe (tj. psy, wilki, lisy, kojoty, psy dingo, nietoperze, ale także wiewiórki, sarny, koty).

Wirus przenoszony jest ze śliną chorego zwierzęcia. Do zakażenia człowieka dochodzi poprzez ugryzienie przez zwierzę lub bezpośredni kontakt (zwykle śluzówek, uszkodzonej skóry) ze śliną zakażonych zwierząt. Po okresie inkubacji trwającym 3–8 tygodni (lub dłużej) pojawiają się niespecyficzne objawy, tj. bóle głowy, gorączka, nudności, niepokój, podniecenie, obrzmienie skóry wokół miejsca ugryzienia. Następnie pojawiają się porażenia mięśni i śpiączka. Charakterystycznym objawem wścieklizny u człowieka jest wodowstręt i światłowstręt. Jednak w chwili pojawienia się objawów zwykle jest już zbyt późno na pomoc. Dlatego tak ważne jest jak najwcześniejsze poinformowanie lekarza o fakcie pokąsania, oplucia lub zadrapania przez zwierzę, co do którego nie ma pewności, że nie jest zakażone wirusem lub chore.

W celu zapobieżenia chorobie istnieje szczepionka, którą podaje się jak najszybciej po narażeniu na zakażenie wg określonego schematu, o czym zdecyduje lekarz kwalifikujący do szczepienia, który może zalecić także np. podanie dodatkowo surowicy odpornościowej. Obecnie szczepienia przeciw wściekliźnie u ludzi nie są bolesne, jednak trzeba pamiętać, iż nie będą one skuteczne w chwili pojawienia się objawów choroby. Szczepienie osób chorych jest niecelowe. Leczenie swoiste nie istnieje. Odpowiednie szczepienia należy stosować również u kotów i psów. Należy pamiętać, aby nie zaniedbywać tego obowiązku i systematycznie korzystać z wizyt u lekarza weterynarii. Nie należy także pod żadnym pozorem dotykać znalezionych zwierząt padłych lub zabitych. Jeśli doszło do takiego kontaktu należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza, jednocześnie powiadomić lekarza weterynarii o miejscu padnięcia zwierzęcia. Ujemne wyniki badania zwierzęcia mogą być podstawą do przerwania szczepienia człowieka. Przeprowadza się również obserwację przeżyciową zwierzęcia przez lekarza weterynarii, co pozwala wykluczyć wściekliznę, jednak powinna się ona odbywać w warunkach, w których nie dojdzie do narażenia kolejnych osób. Podróżując warto pamiętać, że wścieklizna występuje na wszystkich kontynentach.

źródło: Główny Inspektorat Sanitarny (gis.gov.pl)

  • Informacje

Przyczyną wścieklizny jest wirus (z rodzaju Lyssavirus). Jest to zoonoza, czyli choroba, która przenosi się ze zwierząt na człowieka. Głównym rezerwuarem wirusa są zwierzęta dzikie i domowe (tj. psy, wilki, lisy, kojoty, psy dingo, nietoperze, ale także wiewiórki, sarny, koty).

Wirus przenoszony jest ze śliną chorego zwierzęcia. Do zakażenia człowieka dochodzi poprzez ugryzienie przez zwierzę lub bezpośredni kontakt (zwykle śluzówek, uszkodzonej skóry) ze śliną zakażonych zwierząt. Po okresie inkubacji trwającym 3–8 tygodni (lub dłużej) pojawiają się niespecyficzne objawy, tj. bóle głowy, gorączka, nudności, niepokój, podniecenie, obrzmienie skóry wokół miejsca ugryzienia. Następnie pojawiają się porażenia mięśni i śpiączka. Charakterystycznym objawem wścieklizny u człowieka jest wodowstręt i światłowstręt. Jednak w chwili pojawienia się objawów zwykle jest już zbyt późno na pomoc. Dlatego tak ważne jest jak najwcześniejsze poinformowanie lekarza o fakcie pokąsania, oplucia lub zadrapania przez zwierzę, co do którego nie ma pewności, że nie jest zakażone wirusem lub chore.

W celu zapobieżenia chorobie istnieje szczepionka, którą podaje się jak najszybciej po narażeniu na zakażenie wg określonego schematu, o czym zdecyduje lekarz kwalifikujący do szczepienia, który może zalecić także np. podanie dodatkowo surowicy odpornościowej. Obecnie szczepienia przeciw wściekliźnie u ludzi nie są bolesne, jednak trzeba pamiętać, iż nie będą one skuteczne w chwili pojawienia się objawów choroby. Szczepienie osób chorych jest niecelowe. Leczenie swoiste nie istnieje. Odpowiednie szczepienia należy stosować również u kotów i psów. Należy pamiętać, aby nie zaniedbywać tego obowiązku i systematycznie korzystać z wizyt u lekarza weterynarii. Nie należy także pod żadnym pozorem dotykać znalezionych zwierząt padłych lub zabitych. Jeśli doszło do takiego kontaktu należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza, jednocześnie powiadomić lekarza weterynarii o miejscu padnięcia zwierzęcia. Ujemne wyniki badania zwierzęcia mogą być podstawą do przerwania szczepienia człowieka. Przeprowadza się również obserwację przeżyciową zwierzęcia przez lekarza weterynarii, co pozwala wykluczyć wściekliznę, jednak powinna się ona odbywać w warunkach, w których nie dojdzie do narażenia kolejnych osób. Podróżując warto pamiętać, że wścieklizna występuje na wszystkich kontynentach.

źródło: Główny Inspektorat Sanitarny (gis.gov.pl)

  • Informacje

Włośnica jest zoonozą (chorobą, która jest przenoszona ze zwierząt na ludzi) powodowaną przez pasożyty z rodzaju Trichinella. Występuje ona na całym świecie. Rezerwuarem tego pasożyta jest wiele gatunków zwierząt dzikich i domowych, w tym przede wszystkim świnie, dziki, konie, ale również niedźwiedzie, wilki, borsuki, gryzonie leśne, psy, koty, zwierzęta futerkowe (lisy, nutrie). Larwy pasożyta bytują w mięśniach zwierząt, a spożycie surowego lub niedogotowanego mięsa i produktów mięsnych jest główną przyczyną zarażenia. Po okresie inkubacji trwającym 24–28 godzin, pojawia się gorączka oraz zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (takie jak wymioty, biegunka, nudności). Objawy te wynikają z uwolnienia larw w jelitach. Następnie po około tygodniu od zarażenia rozpoczyna się inwazja larw w mięśniach, co objawia się bólami mięśni, gorączką, obrzękiem powiek i okolic oczu. Ostre objawy zwykle ustępują, jednakże zaburzenia w funkcjonowaniu mięśni mogą utrzymywać się przez długi czas. Przy masowej inwazji w przewodzie pokarmowym i narządach wewnętrznych, może dojść do zgonu. W zależności od ilości spożytych larw, choroba może przebiegać bezobjawowo, ale również może mieć przebieg ostry. Przebieg choroby zależy również od osobniczej wrażliwości oraz wieku osoby zakażonej. Dostępne jest skuteczne leczenie. W Polsce najczęstszym źródłem zarażenia jest mięso świń, dzików i nutrii. Zapobieganie włośnicy oparte jest na spożywaniu tylko i wyłącznie mięsa i jego przetworów poddanych właściwej kontroli weterynaryjnej. Bezwzględnie nie należy spożywać mięsa, które nie zostało poddane badaniu, a także co do którego nie ma takiej pewności (np. z nieznanego źródła). Skutecznym sposobem zapobiegania jest właściwa obróbka termiczna mięsa i spożywanie go w postaci dokładnie ugotowanej, usmażonej lub upieczonej.

źródło: Główny Inspektorat Sanitarny (gis.gov.pl)

  • Informacje

Wirusowe gorączki krwotoczne to grupa chorób wywoływanych przez wiele typów wirusów, o różnych rezerwuarach, drogach przenoszenia i objawach klinicznych, występujących na różnych terenach.

Cechą wspólną gorączek krwotocznych jest występowanie w trakcie ich przebiegu uogólnionych objawów krwotocznych (liczne krwawienia wewnętrzne i zewnętrzne), często doprowadzających do śmierci. Osoba zakażona może stanowić także poważne zagrożenie dla osób z kontaktu i personelu medycznego dopóki nie zostanie postawiona ostateczna diagnoza.

Część z tych wirusów przenosi się łatwo z człowieka na człowieka drogą kropelkową (np. w trakcie mówienia) oraz kontaktu z krwią, wydalinami lub wydzielinami (surowica, sperma, ślina) zakażonej osoby. Inne wirusy przenoszone są wyłącznie przez zakażone komary lub kleszcze lub gryzonie i ich odchody. Czytaj dalej - strona GIS

  • Informacje

Wąglik jest zoonozą – chorobą, która przenosi się ze zwierząt na ludzi. Jest wywoływany przez bakterię Bacillus anthracis, mającą możliwość wytwarzania przetrwalników, które mogą przetrwać w środowisku przez wiele lat. Rezerwuarem bakterii są zwierzęta roślinożerne. Choroba występuje endemicznie w kilku regionach świata, w tym w południowe i wschodniej Europie. Źródłem zakażenia są zwierzęta chore oraz środki pochodzenia zwierzęcego, w tym mięso, krew, skóra, wełna, kości, włosie. Do zakażenia człowieka może dochodzić poprzez bezpośredni kontakt ze zwierzętami (głównie bydłem, owcami, kozami, świniami) lub poprzez produkty pochodzenia zwierzęcego, bądź skażoną wodę. Wrotami zakażenia są uszkodzona skóra, drogi oddechowe. Do zakażenia może dochodzić również drogą pokarmową. Objawy pojawiają się w okresie 1–7 dni (do 60 dni) od momentu narażenia. Ze względu na drogę wtargnięcia zarazka lub przetrwalników, wyróżnia się trzy postaci wąglika:

  • postać skórną (ponad 95% przypadków);
  • postać płucną;
  • postać żołądkowo-jelitową.

Leczenie za pomocą antybiotyków jest skuteczne, jeżeli terapia zostanie rozpoczęta odpowiednio wcześnie. Zwalczanie choroby obejmuje m.in. właściwe usuwanie zwłok zwierząt, dezynfekcje, dekontaminację i usuwanie skażonych materiałów oraz dekontaminację środowiska. Osoby wyznaczone do tych działań bezwzględnie muszą zostać zaopatrzone w odpowiednie ubrania ochronne i właściwy sprzęt.

źródło: Główny Inspektorat Sanitarny (gis.gov.pl)

  • Informacje

Tularemia jest zoonozą (chorobą, która może zostać przeniesiona ze zwierząt na ludzi), wywoływaną przez bakterie Francisella tularensis. Bakteria ta może przetrwać kilka tygodni w niskiej temperaturze, zarówno w wodzie, wilgotnej glebie, sianie, jak i padlinie zwierzęcej. Naturalnym rezerwuarem bakterii (bytują tam one stale nie powodując objawów choroby) są różne gatunki zwierząt, głównie króliki, zające, wiewiórki, lisy i kleszcze. Do zakażenia człowieka może dochodzić przez ugryzienie przez zakażonego owada (kleszcze, komary i muchy), przez bezpośredni kontakt z tkankami zakażonych zwierząt i skażoną glebą lub przez picie skażonej wody i jedzenie niedogotowanego, skażonego mięsa. W niektórych przypadkach do zakażenia dochodzi na skutek wdychania skażonego aerozolu. Po okresie inkubacji trwającym 3–5 dni, pojawia się wysoka gorączka, dreszcze, bóle głowy, mięśni, osłabienie, wymioty, powiększenie węzłów chłonnych, objawy zapalenia gardła, zapalenia płuc. Może dochodzić do sepsy. Rozpoznanie tularemii na podstawie objawów klinicznych jest bardzo trudne. W terapii stosuje się antybiotyki, a zgony z powodu tularemii w Europie są rzadkie. Zapobieganie tularemii polega na ochronie przed ukąszeniami owadów, unikaniu picia potencjalnie skażonej wody i spożywaniu tylko dogotowanego/dopieczonego mięsa (dotyczy to przede wszystkim mięsa z królików i zajęcy).

źródło: Główny Inspektorat Sanitarny (gis.gov.pl)

  • Informacje

Przyczyną toksoplazmozy jest pierwotniak Toxoplasma gondii. Jego rezerwuarem jest większość ssaków i ptaków (w tym m.in. owce, świnie, drób, gryzonie). Zwierzęta wydalają cysty z kałem. Cysty te mogą przetrwać w środowisku przez długi czas; mogą przenosić się na owoce i warzywa, do zbiorników wody pitnej, na ręce (podczas zabawy w piaskownicy). Są one również przenoszone przez owady.

Do zakażenia człowieka dochodzi poprzez spożycie cyst np. poprzez zjedzenie surowego lub niedogotowanego mięsa zawierającego cysty (przede wszystkim wieprzowiny i baraniny). Wrotami zakażenia jest przewód pokarmowy, niekiedy uszkodzona skóra i błony śluzowe, a także, w przypadku toksoplazmozy wrodzonej, łożysko. Zwykle toksoplazmoza przebiega u ludzi (i zwierząt) bezobjawowo, u niektórych osób może dochodzić do powiększenia węzłów chłonnych. Niekiedy pojawiają się objawy wynikające z zapalenia mózgu lub mięśni. Po okresie ostrym (objawowym lub bezobjawowym), następuje postać przewlekła. Toksoplazmoza może być groźna dla osób z obniżoną odpornością. Podczas ciąży, nawet u kobiet nie wykazujących objawów, może ona powodować chorobowe zmiany płodu, co może kończyć się poronieniem, urodzeniem martwego płodu, zgonem okołoporodowym lub zakażeniem wrodzonym z poważnymi zmianami dotyczącymi oczu i mózgu (w tym m.in. zapaleniem siatkówki, naczyniówki, powiększeniem wątroby i śledziony, skazą krwotoczna, żółtaczką, oczopląsem). Dlatego tak ważne jest badanie kobiet ciężarnych w kierunku nosicielstwa T.gondii i wczesne podjęcie skutecznego leczenia. Zakażenie u ludzi z obniżoną odpornością może doprowadzać do zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego i zaburzeń w funkcjonowaniu innych organów. Tacy pacjenci wymagają bardzo często długotrwałej terapii. Aby uniknąć ryzyka zakażenia należy przestrzegać zasad higieny osobistej, zasad właściwego przygotowywania posiłków oraz unikać spożywania wody i produktów mięsnych surowych i półsurowych niewiadomego pochodzenia. Należy chronić żywność przed dostępem owadów i gryzoni oraz dbać o czystość piaskownic dla dzieci.

źródło: Główny Inspektorat Sanitarny (gis.gov.pl)

  • Informacje

Toksokaroza jest chorobą odzwierzęcą wywołaną inwazją glisty psiej (Toxocara canis) lub glisty kociej (Toxocara cati). U ludzi może objawiać się m.in. zmianami w zachowaniu, bólami głowy, drgawkami, bólami brzucha, wysypką, kaszlem, zaburzeniami w widzeniu. Źródłem zarażenia ludzi są m.in. zarażone psy, koty, ich odchody, zanieczyszczony odchodami zwierząt piasek i gleba, skażony pokarm, zanieczyszczone ręce. Istnieje wiele sposobów zapobiegania tej chorobie u ludzi, w tym m.in.:
  

  • systematyczne odrobaczanie psów i kotów,
  • zabezpieczanie piaskownic i placów zabaw,
  • sprzątanie odchodów zwierząt,
  • częste mycie rąk przede wszystkim przed jedzeniem,po zabawie, kontakcie ze zwierzętami,
  • mycie jarzyn i owoców.


źródło: Główny Inspektorat Sanitarny (gis.gov.pl)

  • Informacje

Tężec jest chorobą zakaźną, która występuje na całym świecie. Objawy tężca wynikają z działania neurotoksyny produkowanej przez bakterie Clostridium tetani, której głównym rezerwuarem są zwierzęta roślinożerne.

Bakterie bytują w przewodzie pokarmowym tych zwierząt, nie powodując u nich choroby. Bakterie w postaci przetrwalników (forma umożliwiająca bakteriom przetrwanie niekorzystnych warunków) uwalnianie są z kałem do środowiska. Najwięcej przypadków tężca u ludzi występuje na skutek skażenia rany glebą lub kurzem, zawierającymi spory. Po okresie inkubacji trwającym około 2 tygodni (czasem dłużej), na skutek działania toksyn produkowanych przez bakterie w ranie, pojawiają się objawy niespecyficzne (gorączka, osłabienie) oraz zlokalizowane zaburzenia w funkcjonowaniu mięśni. Następnie nasilają się uogólnione skurcze mięśni, często doprowadzając do zgonu z powodu uszkodzenia serca lub płuc. Charakterystycznym objawem tężca jest szczękościsk, któremu towarzyszy skurcz mięsni karku, grzbietu, brzucha, kończyn. Choroba może mieć przebieg lekki (ze szczękościskiem, słabym, krótkotrwałym porażeniem), bądź też ciężki, charakteryzujący się wystąpieniem uogólnionych prężeń, zaburzeń połykania, duszności, obfitymi potami, bezdechem, sinicą, zamroczeniem. Zapobieganie zakażeniu opiera się głównie na ograniczeniu możliwości zanieczyszczenia rany glebą, czy też kurzem oraz przestrzeganiu zasad higieny. W przypadku zranienia np. podczas pracy z ziemią, ściekami, przy nawożeniu, ranę należy niezwłocznie oczyścić i jak najszybciej skontaktować się z lekarzem, który podejmie decyzję co do dalszego postępowania. Śmiertelność w przypadku tej choroby bliska jest 50% i zależy od nasilenia i rodzajów objawów klinicznych, wieku chorego i czasu oraz rodzaju wdrożonej opieki medycznej. Terapia obejmuje m.in. umycie i dezynfekcję zanieczyszczonej rany, ewentualnie jej chirurgiczne opracowanie, podanie antybiotyków i specyficznych immunoglobulin, a także, w razie potrzeby, zastosowanie intensywnej terapii. Dostępna jest skuteczna inaktywowana szczepionka przeciwko tężcowi.

źródło: Główny Inspektorat Sanitarny (gis.gov.pl)

  • Informacje

© 2006 - 2020 WSSE w Gdańsku. | Polityka wykorzystania cookies

realizacja: Nabucco